Co oznacza drewno poddane obróbce ciśnieniowej?

Co to oznacza, gdy drewno jest poddawane obróbce ciśnieniowej

Drewno impregnowane ciśnieniowo to drewno, do którego włókien wprowadzono środki konserwujące pod wysokim ciśnieniem, co zmienia zachowanie materiału pod wpływem gleby, deszczu i owadów. Zielony lub brązowawy odcień widoczny na stojakach z drewnem w składach budowlanych pochodzi z tego procesu, a nie z samego gatunku drzewa. Kawałek nietraktowanej sosny leżący na mokrej glebie może zacząć wykazywać miękki, gąbczasty rozkład w ciągu jednego lub dwóch sezonów, podczas gdy ta sama deska zabezpieczona środkiem konserwującym na bazie miedzi i przystosowana do kontaktu z gruntem może zachować solidną konstrukcję przez dwie lub trzy dekady, czasem dłużej, w zależności od lokalnego klimatu, drenażu i dobrego utrzymania konstrukcji.

Konstruktorzy i wykonawcy pracujący z konstrukcjami zewnętrznymi stale polegają na tym rozróżnieniu. Słupek ogrodzeniowy zakopany w gliniastej glebie w wilgotnym regionie poddawany jest zupełnie innym zestawom naprężeń niż deska tarasowa umieszczona nad poziomem gruntu pod zadaszoną werandą, a poziom obróbki zastosowanej do drewna musi odpowiadać temu narażeniu. To dlatego składy drewna posiadają w magazynie kilka gatunków impregnowanego drewna, a nie jedną wersję ogólnego przeznaczenia, i dlaczego przepisy budowlane w wielu jurysdykcjach określają, który gatunek jest akceptowalny dla danej części konstrukcji.

Stosowany gatunek również odgrywa rolę. Do leczenia preferowana jest sosna żółta południowa, ponieważ jej struktura komórkowa jest wystarczająco porowata, aby łatwo przyjąć roztwory konserwujące, podczas gdy gęstsze gatunki drewna, takie jak jodła daglezja, wymagają nacięcia, czyli procesu wykonywania małych nacięć na powierzchni, zanim środek chemiczny wniknie na tyle głęboko, aby był skuteczny.

Jak działa proces leczenia

Ochrona wynika z fizyki, a nie z powłoki powierzchniowej. Puszka farby zewnętrznej lub uszczelniacza do tarasów chroni tylko zewnętrzną warstwę deski, więc gdy ta warstwa pęknie lub zużyje się, do wnętrza przedostanie się wilgoć i grzyby. Zamiast tego obróbka ciśnieniowa wpycha środek konserwujący w strukturę komórkową drewna, dzięki czemu ochrona przechodzi przez deskę, a nie osadza się na niej.

Wysuszone w piecu drewno ładuje się do szczelnego stalowego cylindra, a próżnia wyciąga powietrze z komórek drewna, aby zrobić miejsce na roztwór konserwujący. Gdy komora zostanie zalana cieczą, taką jak alkaliczna czwartorzędowa miedź lub azol miedzi, ciśnienie wewnątrz cylindra wzrasta do poziomu od 100 do 160 funtów na cal kwadratowy, wpychając substancję chemiczną głęboko w ziarno. Po okresie namaczania, który może trwać kilka godzin, nadmiar płynu odpływa, a deski są suszone przed przesłaniem do dystrybucji. Miedź jest substancją czynną w większości sprzedawanych obecnie środków do użytku domowego, ponieważ jest toksyczny dla grzybów i owadów żywiących się drewnem odpowiedzialnych za gnicie, ale znacznie mniej niebezpieczny dla ludzi i zwierząt domowych niż preparaty na bazie arsenu, które zostały wycofane z powszechnego użytku na początku XXI wieku.

Poziom retencji, czyli ilość środka konserwującego zawartego w stopie sześciennej drewna po obróbce, określa, jak płyta zachowuje się w czasie. Deska przeznaczona do kontaktu z podłożem ma wyższy poziom retencji niż deska przeznaczona do balustrad naziemnych, co jest jednym z powodów, dla których nie można ich stosować zamiennie, mimo że mogą wyglądać identycznie na stojaku na drewno.

Szybki fakt

Azol miedzi i alkaliczna czwartorzędowa miedź to dwa dominujące systemy konserwujące w drewnie przeznaczonym do użytku domowego, odkąd chromianowany arsenian miedzi został wycofany z powszechnego użytku konsumenckiego około 2003 r., a oba niosą ze sobą dane terenowe pochodzące z dziesięcioleci potwierdzające ich stosowanie w warunkach kontaktu z gruntem.

Czytanie ocen zabiegów i kategorii zastosowań

Drewno poddane obróbce ciśnieniowej zazwyczaj jest opatrzone pieczęcią wskazującą poziom retencji i kategorię przeznaczenia, a pracownicy składu drewna i inspektorzy budowlani odwołują się do tej pieczęci podczas sprawdzania, czy deska jest odpowiednia dla jej zamierzonego miejsca. Mieszanie tych kategorii jest częstym źródłem przedwczesnych awarii. Deska oznaczona do ekspozycji naziemnej, która zostanie zakopana jako słupek ogrodzeniowy, może utracić integralność strukturalną w czasie krótszym niż połowa czasu, jaki trwałby przy prawidłowym zastosowaniu.

Inspektorzy czasami sprawdzają etykietę końcową przypiętą do wiązki drewna, zamiast szukać stempla na każdej desce, ponieważ na zawieszce w jednym miejscu znajdują się certyfikaty firmy zajmującej się obróbką, użyte środki chemiczne i poziom przechowywania. Zachowanie w dokumentacji metki zakupu może mieć znaczenie później, jeśli pojawi się roszczenie gwarancyjne lub pytanie dotyczące kontroli.

Gdzie ta tarcica pojawia się w miejscu pracy

Ponieważ jest odporna na wilgoć i szkodniki, drewno poddane obróbce ciśnieniowej stało się standardowym materiałem do wykonywania ram i podpór, które znajdują się na zewnątrz lub bezpośrednio dotykają gleby. Podkonstrukcje tarasu, w tym belki stropowe i belki ukryte pod widocznymi deskami, są zwykle budowane z poddanego obróbce materiału, podobnie jak słupki ogrodzeniowe, szyny i belki stosowane w ścianach oporowych i podwyższonych rabatach ogrodowych. Opierają się na nim również konstrukcje placów zabaw i ramy mebli ogrodowych, a także płyty progowe i elementy ram umieszczone blisko fundamentów, gdzie problemem jest wilgoć gruntu.

Ogrodnicy czasami wahają się przed użyciem impregnowanego tarcicy w pobliżu roślin jadalnych, ale biura doradztwa rolniczego wielokrotnie badały tę kwestię i środki na bazie miedzi stosowane obecnie w tarcicy mieszkalnej ściśle wiążą się z włóknami drewna. Ilość migrująca do otaczającej gleby jest na tyle mała, że ​​spada znacznie poniżej poziomów uznawanych za budzące obawy w przypadku upraw spożywczych, dlatego też impregnowane drewno pozostaje powszechne w konstrukcjach podwyższonych grządek. Niektórzy hodowcy nadal wolą wyściełać wnętrze grządki plastikową folią jako dodatkowym buforem, chociaż praktyka ta jest bardziej kwestią osobistego komfortu niż udokumentowanych wymogów bezpieczeństwa.

Postępowanie i opieka długoterminowa

Zabieg chroni przed gniciem i owadami, ale nie uodparnia drewna na warunki atmosferyczne i nie eliminuje konieczności podstawowej konserwacji. Każdy, kto tnie lub szlifuje impregnowane deski, powinien nosić rękawiczki i maskę przeciwpyłową, ponieważ trociny zawierają pozostałości konserwantów, a ścinki nie powinny trafiać na stos spalenizny, ponieważ spalanie koncentruje te chemikalia w dymie i popiele. Elementy złączne również mają znaczenie: standardowe śruby stalowe korodują szybciej po wkręceniu w drewno impregnowane miedzią, dlatego cynkowanie ogniowe lub elementy ze stali nierdzewnej są standardową rekomendacją wśród wykonawców pracujących z produktami ACQ lub azolami miedziowymi.

Świeżo impregnowane deski są często jeszcze wilgotne po procesie produkcyjnym i wymagają kilkutygodniowego czasu suszenia przed bejcowaniem lub malowaniem, ponieważ zbyt wcześnie nałożony uszczelniacz nie będzie prawidłowo wiązał. Prostym sposobem sprawdzenia gotowości jest spryskanie powierzchni wodą; jeśli się zrośnie, drewno jest nadal zbyt mokre, aby przyjąć wykończenie, a jeśli wchłonie się w ciągu minuty lub dwóch, deska jest gotowa.

Wodoodporne wykończenie nakładane ponownie co rok do dwóch lat pomaga ograniczyć pękanie i wypaczanie wynikające z powtarzających się cykli zwilżania i suszenia, wydłużając żywotność tarasu, płotu lub konstrukcji ogrodowej znacznie poza to, co zapewniłaby sama surowa obróbka. Właściciele domów w regionach, w których występują trudne cykle zamrażania i rozmrażania, często stwierdzają, że coroczne uszczelnianie zwraca się wielokrotnie, ponieważ zapobiega sprawdzaniu powierzchni, co ostatecznie powoduje, że wilgoć dociera do nieobrobionych, obciętych końcówek.